Wojtek Stańczak o hodowli Ivo

Wojtek Stańczak

Na hodowanie karpieńców Ivo znalazł ciekawy sposób – akwaria są małe, spartańsko urządzone, ryb też niedużo, ale karmione specyficznie najwyraźniej czują się dobrze. Większość zbiorników w hodowli ma około 20 litrów, choć zdarzają się mniejsze – np. Rivulus xiphidius musiał się zadowolić plastikowym pojemnikiem o pojemności około 7 litrów, z wypełniającą go niemal całkowicie kępą mchu jawajskiego. W nim straszliwie gruba samiczka składała ikrę, z której wciąż wylęgał się zdrowy narybek. Jako miłośnika Chromaphyosemion przyciągnęły mnie wspaniale wybarwione, ale niestety bardzo płochliwe Ch. poliaki i Ch. splendopleure. Na szczególną jednak uwagę, moim zdaniem, zasługują Epiplatys togolensis, Aplocheilus kirchmayeri, Nothobranchius kilomberoensis, Pachypanchax sakaramyi, Simpsonichthys suzarti, no i oczywiście moje ulubione Chromaphyosemion. O tych ostatnich to może nie tym razem, ale popatrzmy na pozostałe gatunki. Są to bardzo rzadko spotykane w hodowli gatunki, na wystawach także są niemal nieobecne.

Epiplatys togolensis
U Ivo szczupieńczyki miały duże, jak na tą hodowlę, akwarium – około 50 – 70 litrów, w którym pływało spore stado kilkudziesięciu osobników. Samczyki przeganiały się, imponowały samiczkom – generalnie sielanka. Mimo tego, że w akwarium nie było właściwie nic poza filtrem i niewielką ilością mchu, unoszącego się pod powierzchnią. Powierzchnia wody upstrzona osłonkami jaj solowców wyraźnie wskazywała na karmę, jaką otrzymywały ryby. Sądząc z ich kondycji całkiem im to pasowało. W akwarium tym były także młode, ksantoryczne proporczykowce z Cap Lopez. Szczupieńczyk E. togolensis występuje w naturze na terenach nizinnych na południu Ghany, poprzez Benin, Togo, aż do południowej Nigerii, w płytkich potokach o słabym nurcie i piaszczystym dnie. Woda kwaśna o temperaturze 20 do 28 stopni. Jest rybą powierzchniową, żywi się wyłącznie opadłymi na powierzchnię wody owadami, wśród których przeważają mrówki. Rozmnaża się je w zbiornikach około 60 litrów, z roślinami powierzchniowymi i piaskowym dnem, jak zwykle u szczupieńczyków. Narybek wykluwa się po około 2 tygodniach od złożenia ikry a wybarwia po 7 miesiącach. Żyje zwykle do 3 lat. Ja doliczyłem się 15 form tego szeroko rozpowszechnionego w naturze gatunku.

Aplocheilus kirchmayeri
Te niewielkie rybki pływały u Ivo w małym akwarium w formie trapezu, o pojemności około 15 litrów (na oko). W zbiorniku była cieniutka warstwa żwirku, która ledwie przykrywała dno, oraz spora kępa mchu. Kiedy zaczęliśmy strzelać lampami i kręcić się po pokoju z akwariami, ryby niestety skutecznie zakopały się w mchu… A. kirchmayeri pochodzi z okolic Margao w południowo zachodnich Indiach, gdzie jego przetrwanie jest zagrożone. Zajmuje potoki, pola ryżowe, rejony zarośli mangrowych o stosunkowo słodkiej wodzie o dnie piaszczystym. Wybiera rejony o wolnym nurcie i głębokości około pół metra, z wodą o temperaturze 22 do 32 stopni, gdzie poluje na owady na powierzchni wody. Rozmnaża się wśród powierzchniowych roślin składając na nich ikrę, która nie wymaga diapauzy. Tarło zwykle jest organizowane w zbiorniku 40 litrowym przy użyciu tria, akwarium nie jest wypełniane wodą całkowicie, dno powinno być piaszczyste a na powierzchni rośliny pływające lub pęczki wełny. Wylęg następuje po około 2 tygodniach a narybek w wieku około pół roku jest gotowy do tarła. Żyje około 3 do 5 nawet lat. Znanych jest około 5 form barwnych tego gatunku.

Nothobranchius kilomberoensis
Stadko zagrzebek (2 samce i kilka samic) pływało pod akwarium ze szczupieńczykami A. kirchmayeri, w identycznym zbiorniku. Jedyną różnicą był torf, pokrywający dno zamiast żwiru. Ryby, zwłaszcza samice, były niestety wyraźnie stare i zmęczone, a i zebranej ikry było niewiele, tak że nie mieliśmy jak nabyć tego gatunku. Gatunek ten zasiedla okresowe stawy na równinie zalewowej rzeki Kilombero we wschodniej Tanzanii. Wybiera dno miękkie, muliste. Woda lekko kwaśna, o temperaturze 22 do 32 stopni. Żyje około 1 roku. Jak wszystkie zagrzebki, składa ikrę w podłożu, nie nurkując w nie. Jajeczka są składane początkowo na powierzchni dna, po czym samiczka wbija je w głąb uderzeniami płetwy ogonowej. Żywi się głównie owadami opadłymi na powierzchnię wody. Ikra wymaga przesuszenia przez około 2 miesięcy do prawidłowego rozwoju.

Simpsonichthys suzarti
Ten nieszczęśnik trafił u Ivo do kilkulitrowego pojemnika z mchem i głębokim torfem na dnie. Ja zauważyłem tylko jednego samca i jedną samicę. Ale pod stołem było chyba 2 albo 3 worki z zebranym torfem i, miejmy nadzieję, ikrą. Pojemnik stał sobie na stole i nie miał nawet filtra. Ale tak na wygląd, to chyba woda była w dobrym stanie, bo ryby wyglądały dobrze, zatem podmiany musiały wystarczać. S. suzarti pochodzi ze stanu Bahia w Brazylii, wyłącznie z terenów zalewowych Rio Pardo. W naturze jest gatunkiem zagrożonym. Zajmuje płytkie zastoiska z ciemnym, zamulonym lub pokrytym opadłymi liśćmi dnem. Woda lekko kwaśna do neutralnej, o temperaturze od 24 do 34 stopni. Jest rybą typowo sezonową. Żyje około 1 roku. Ryby te całkowicie nurkują w dnie w celu złożenia ikry, dlatego w akwarium hodowlanym dno musi mieć głębokość co najmniej 8 centymetrów. Do rozmnożenia zazwyczaj poleca się 40 litrowe akwarium dla tria ryb, w zbiorniku koniecznie trzeba zapewnić kryjówki i niezbyt mocne, rozproszone oświetlenie. Należy do ryb stosunkowo trudnych do rozmnożenia. Inkubacja ikry nie może być krótsza niż 4 tygodnie.

Pachypanchax sakaramyi
Szczerze mówiąc, u Iva nie zauważyłem ich. Więc nie wiem jak były trzymane, choć domyślam się, że w którymś z większych zbiorników, żeby się nie zamordowały. To, że nie zauważyłem tego zbiornika nie było niczym dziwnym, przy tej liczbie zbiorników i ryb. I tak małej ilości czasu. Na pocieszenie dodam, że byłem jedynym, który zauważył Ruvulus xiphidius. I nawet udało mi się pstryknąć mu fotki! P. sakaramyi występuje na ograniczonym obszarze w pobliżu góry Ambre na Madagaskarze. Preferuje wolno płynącą wodę ponad dnem z drobnego piasku. Woda lekko kwaśna do neutralnej, o temperaturze 18 do 26 stopni. Samce, zwłaszcza starsze, są dość agresywne. Odżywia się opadłymi na powierzchnię wody owadami, głównie mrówkami. Rozmnaża się w roślinach powierzchniowych, składając ikrę na liściach i korzeniach, dlatego akwarium powinno być wypełnione tylko częściowo wodą (jest dobrym skoczkiem) oraz mieć zarośniętą powierzchnię. Dla tria konieczne jest zapewnienie zbiornika około 80 litrowego. Narybek wykluwa się po około 2 tygodniach, a po dalszych 5 miesiącach jest gotowy do tarła.

Wszystkie ryby w hodowli są karmione larwami solowców, które nie są (!!) oddzielane od łupinek jajeczek. Zawsze „produkują się” trzy spore kolby z zupą jajek. Specjalnie piszę „zupą”, bo ja trzymając się opisów wykluwania daję znacznie mniej jajeczek do znacznie większej ilości wody. A jednak u Ivo solowce się wykluwają i ryby się mnożą. Choć pozostaje na powierzchni nieładny kożuch osłonek. Oprócz solowców widziałem kilka pojemników z doniczkowcami, ale sądząc z ilości tylko dla części ryb i jako pokarm uzupełniający.

Leave A Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *